جدایی

ترا دوباره جدایی ربود از دستم

             اگرچه عهد شکستی، هنوز نشکستم

به یاد روز نخستین که گفتمت باش و

           بمان برای همیشه که عاشقت هستم

و عکس خنده تو قاب شد که می گفتی

          جدا نمی شود از دست عاشقت دستم

میان شک غزل عاشقانه می خوانم

              هجوم جاده مرا کشت و باز ننشستم

چه زود قول و قرار گذشته یادت رفت

                چقدر ساده برایت به قصه پیوستم

بیا نسیم دل انگیز آشنا که هنوز

           ز عطر خاطره هایت دوباره سرمستم

به انتخاب خودت رفته ای و می گویم:

                 ترا دوباره جدایی ربود از دستم!

                                             

در انتهای زمستان بهار را دیدیدم

دوباره چون که نشان از بهار پرسیدیم

                      نوید سبز شدن را شنید...نه دیدیم

ز بعد رفتن هیزم شکن جوانه زدیم

                   ببین که باز در این شوره زار روییدیم

که شعر تازه شکفتن به بامداد سرود

                که بعد گریه و ماتم ز شوق خندیدیم؟

به باغ مرده بهار آمد و بشارت داد

       چه سال ها که به جز طعنه هیچ نشنیدیم

کنون ببین که در این تندباد می لرزد

               مترسکی که گمان کرده بود ما بیدیم

به گوش باغ که درد آشناست خواهم خواند:

                       در انتهای زمستان بهار را دیدیم