دوباره چون که نشان بهار پرسیدیم

                               نوید سبز شدن را شنیده نه ، دیدیم

پس از تبر زدن و سوختن ، سیاه شدن

                             ببین که باز در این شوره زار روئیدیم

که شعر تازه شکفتن به بامداد سرود ؟

                            که بعد گریه و ماتم ز شوق خندیدیم

به باغ مرده بهار آمد و بشارت داد

                     چه سالها که به جز طعنه هیچ نشنیدیم

کنون ببین که در این تندباد می لرزد

                         مترسکی که گمان کرده بود ما بیدیم

به گوش باغ که درد آشناست خواهم خواند :

                                در انتهای زمستان بهار را دیدیم