آه ای شریعتی !

تیرماه 1380 دوست عزیزی به نام آقا مجتبی شعر زیر را که برگرفته از سروده ی « نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد ؟» زنده یاد دکتر شریعتی است ، برای چاپ در مجلّه رنگین کمان – که به سردبیری خودم چاپ می شد - به بنده سپرد و پس از چاپ ، زمزمه ی دوستان شد .

 به یاد معلّم شهید انقلاب که به قول سهیل هنوز پس از گذشت سه دهه ، دکتر و اندیشه ها و دغدغه هایش را نشناخته ایم ، به یاد روزهای غربت ( و روزهای سیاه تهمت ها و اجحاف ها ) . . . روزگاری که در دو رژیم تکفیر شد و روزهایی که رسانه ملّی صدا و تصویرش را سانسور کرد ؛ ولی نتوانست نام و یاد و اندیشه اش را سانسور کند ، و روزگاری که کسانی چون حمید روحانی زیارتی بر او تمتها بستند و کتابها در تخریب دکتر مظلوم و روشنگر نوشتند ، شعر مجتبای عزیز را با هم می خوانیم و به روان پاک و بلند مولایمان علی بزرگ و مرادش شریعتی شهید که عمری با نام علی سربداری ، ع- سبزواری ، ع- مزینانی و . . . نوشت و سرود و زندگی کرد سلام و درود می فرستیم . 

             آه ای شریعتی . . .

آه ای شریعتی !             آه ای شریعتی!             

روشنگر زمان              سوزان بی امان

آموزگار درد                عمرت همه نبرد

فانوس راه ما                 دیرینه آه ما

آه ای سپیده دم !             در ما دمی بدم

ای قلب پر تپش            ای روح پر عطش

ای کاش بود تو              خاک وجود تو

می گشت سوتکی           در دست کودکی

تنها نه دست آن             دستان نسلمان

تآهنگ سوتکان           می دادشان تکان

شعری از دوست خوبم حامد عباسیان :

با خاطرات کودکی ام قهر می کنم

                با دوست عروسکی ام قهر می کنم

از شعرهای خط خطی ام دور می شوم

                  با عاشق دروغکی ام قهر می کنم

چون پشت شیشه ریزش باران قشنگ نیست

                   با دوستان عینکی ام قهر می کنم

من قطره قطره شعر ساده ی دریای آبی ام

                    با روزهای اندکی ام قهر می کنم

ای کاش فصل کودکی ام هم بهار بود

              با فصل سرد کودکی ام قهر می کنم

شعری از یک دوست تقدیم به دیگر دوستان عزیز :

اون كه شعرش تو دلا صفا مي كاشت
         « يا كريم » رو شونه هاش لونه مي ذاشت
اون كه وقتي صوت قرآن مي شنيد
               ترسي از جنس حضور و بر مي داشت
اون كه وقت شعر خوني تو محفلا
                     غنچه ي دعا رو لبها جا مي ذاشت
بعد كوچ « دلبرش » چه بي صداست
                  توي دشت بي كسي زخود رهاست
آخه « دلبرش » رو خاك به بر گرفت
                   بين عاشقاش چه شوري در گرفت
همه لحظه ها رو غم گرفته بود
                        چشم واژه ها رو نم گرفته بود
ولي اون « كوچ حزين » گذشت و رفت
           « خاك » ز شعر ياسمين گذشت و رفت
ديگه اون « سرو چمان » چميد و رفت
                            قامت انجمن و خميد و رفت
كاشكي « خاك » رو از نو ابياري كنيد
                              به هبوط ياد اون ياري كنيد

به آنان که به فردایی بهتر می اندیشند :

        د لتنگ تر از همیشه ام من 

      ای سنگ نزن که شیشه ام من

          امروز نیازی به تبر نیست   

   فرسوده شده ست ریشه ام من

                    * * *

امشب که شبی سیاه و تار است

    آئینه ی سینه داغدار است

  سر می کوبد به سنگ سینه

   قلبی که دوباره بیقرار است

                   * * *

    انگار شبم سحر ندارد

    کس از دل ما خبر ندارد

دیری ست که هیچ رادمردی

  از کوچه ی ما گذر ندارد

                 * * *

     هر پنجره و حنجره بسته

   پاهای قلم شکسته ، خسته

هم می رسد از چپ و هم از راست

       زاغان سیاه دسته دسته

                 * * *

    ای وای چه روزگار سختی

نه سبزه ، نه گل ، نه تک درختی

      هنگام غروب آمده و باز

         آغاز شب سیاه بختی

                 * * *

      آری دل من زبان ندارد

مرغی است که آشیان ندارد

   امروز دوباره شاعر شهر

   نه خانه نه خانمان ندارد

فرا رسیدن روزهای غم انگیز پژمردن یاس بوستان پیامبر 

فاطمه زهرا ( که سلام و درود خدا بر او باد )

 بر همه دوستداران یاس و احساس تسلیت باد