یاران آشنا و ساکنان کوی یاس و احساس ،سلام و فراوان سلام

توی این روزای پایانی سال ۸۵ که آمیخته به عطر یاسه ، سالی سرشار از تندرستی ، پیروزی و شاکامی برای همتون آرزو می کنم . . .این غزل را هم توی همین حال و هوا نوشتم که به شما خوبان تقدیم می کنم :

                               فــــراق

ما را به حج خانه ی یزدان نمی برند

                              بر خاک پاک ختم رسولان نمی برند

امسال می رود به هزاران شتاب وحیف

                            حتی مرا به خاک خراسان نمی برند  

دور از دیار یارم و مانند یوسفم

                                  اما مرا به جانب کنعان نمی برند

رو سوی کوی کرب وبلا کرده ام ، ولی

                             ما را نه آشکار و نه پنهان نمی برند

نامم فتاده ازسیاهه ومی سوزم ازفراق

                            ما را به کوی حجت دوران نمی برند

ديگر براي آينه حالي نمانده است

    بازآ كه هيچ شعر زلالي نمانده است

سوگند مي خورم به نگاه قشنگ تو

     ديگر براي صبر مجالي نمانده است

آن قدر نجیب و باوفایی عباس

             دانم که تو در غزل نیایی عباس

گرمطلع شعرعاشقی هست حسین

               تو مقطع شعر کربلایی عباس

زان رو شده ای باب حوائج آقا

      چون بنده ی مخلص خدایی  عباس

دلگرمی اهل حرم و صاحب علَم

              تو بازوی شاه کربلایی عباس

دستم به قلم نمی رود بنویسم

                فرزند علیّ مرتضایی عباس

پرورده ی باغ یاس،ای مظهرعشق!

                  امَید دل هر آشنایی عباس  

یکبار دگر قلم به دستم

         از جام تو می نخورده مستم

کشتیّ نجات! بارک الله

                   مذبوح فرات! بارک الله

از درک توکائنات ماندند

           موسیقی بی کلام خواندند

آشفته شدند از قیامت

                   مبهوت ز حج ناتمامت

پرورده ی دامن مدینه!

       ای کشته ی جوروجهل وکینه!

آیا تو مسیح مرتضایی؟!

               مصلوب صلیب نینوایی؟!

                  * * *

چون پاره ی پیکر پیمبر

                افتاده به قتلگاه بی سر

عالم همه سوگ می سراید

               سوگش به زبان کلک ناید

این سو زفراق و داغ عباس

           پژمرده و پرپر است هر یاس

یک سوی دگر نشسته زینب

                 بر بستر پیکری پر از تب

سرداده زسوزوتابِ سجاد

                   از پستی روزگار فریاد

اینسوی،نشسته نامه درخون

     آنسوی ،شکسته خامه مجنون

یک شاعر آشنای خسته

             در حسرت کربلا نشسته