. . . مجالی نمانده است

با درودی دوباره به یاران دیرین و سپاس از همراهی و نظرات خوبتان... چون این روزها کوتاه نویسی روال مرسوم شده بنده هم چند کار کوتاه پیشکش می کنم. امیدوارم بپسندین و از دیدگاه های ارزشمند خودتون بهره مندم کنید. یاس و سپاس.

۱.می کشم از عمق جان فریاد عشق

    زنده می گردد جهان با یادعشق

  من اسیر دست عصیان می شوم

   ای  شعر، فرخزاد عشق

                                                                      ۲.دروغ ازچه بگویم، حقیقتش این است

                                        که وزن شعر صداقت همیشه سنگین است

                                               میان مزرعه با ساز باد می رقصد

                                         مترسکی که پر از حس شوم پرچین است

۳.پس از تو لحظه هایم ارغوانی ست

    سکوتم ساده اما جاودانی ست

     و این گرد نشسته بر سر من

   نشان پیری من در جوانی ست!

                                                                        ۴.از لحظه دیدنت دلم گم شده است

                                                                          زندانی پنجه ی تلاطم شده است

                                                                         از بس که نصیحت مرا گوش نکرد

                                                                        انگشت نما میان مردم شده است

۵.در این شهر دودی اسیرم،اسیر

      خوشا خلوتی در میان کویر

    در این شهر سیمانی و آهنی

    رهایم کن ای بغض، آرام گیر

                                                                         ۶.ای کاش همیشه جاده بارانی بود

                                                                              دریای محبت تو طوفانی بود

                                                                              ای کاش خیابان بزرگ قلبت

                                                                          تا کوچه عشق من چراغانی بود  

بیلبوردهای لندن از امام حسین(ع) چه می گویند؟!

چگونه آلبرت انیشتین و الکساندر فلیمینگ مسلمان و شیعه شدند؟

دور از شما همیشه گرفتار عادتیم                  آن وقت دلخوشیم که غرق عبادتیم

ما را ببخش اگر که شما غایبید و ما                 در محضر غیاب شما بی تفاوتیم

سامرا، ۸ محرم الحرام ۱۴۳۳

 ۱. شعرهایش را مچاله کرد و رفت

     راهی سطل زباله کرد و رفت

  عکس ها را پاره کرد و دور ریخت

پشت بر عشق دوساله کرد و رفت

                                                                         ۲. هر روز برای من اس ام اس می داد

                                                                 بر پیکر نیمه جان من حس می داد

                                                                 روزی که نوشتم عاشق او شده ام

                                                                                   انگار که طعم سیب نارس می داد 

۳. بیچاره کلاغ قصه ها گم شده است

  زندانی بچه های مردم شده است

  با اینکه به سر رسید قصه نرسید

بی پا و بدون بال و بی دم شده است

                                                                         ۴. گفتند به او ترانه ات غمبار است

                                                             زنگ غزل تو سخت روح آزار است

                                                                           از دفتر نشر تا که خارج می شد

                                                                          گفتند که شعرهای او بودار است

 ۵.دلتنگ ترین سکوت شهرم بی تو

  من با همه اهل شهر قهرم بی تو

ای دوست گمان نکن که شیرینم من

  سوگند به نام تو که زهرم بی تو

                   بر خاک پاک ختم رسولان نمی برند

امسال می رود به هزاران شتاب و حیف

                  حتی مرا به خاک خراسان نمی برند

دور از دیار یارم و مانند یوسفم

                      آیا مرا به جانب کنعان نمی برند؟

رو سوی کوی کرب و بلا کرده ام ولی

                  ما را نه آشکار و نه پنهان نمی برند

نامم فتاده از سیاهه و می سوزم از فراق

                  ما را به کوی حجت دوران نمی برند

هم اکنون که شما دوست عزیز درحال خواندن این پست هستید بنده در کربلای معلی به سر می برم و یکی از آرزوهای دیرینه ام برآورده شده. . . از همه طلب حلالیت دارم. اگه قابل باشم دعاگوی همه هستم، امیدوارم این زیارت به زودی زود قسمت و نصیب شما باشه.

                   دوباره خسته دلی ناشکیب می میرد

    همیشه پنجره هایش صداقت محض است

                  ولی ببین که به دست فریب می میرد

   تمام حسرت او یک سکوت بارانی

                                                                     طنین هق هق گرمش نجیب می میرد

                                                        کنار خلسه ی خود، یک کتاب کهنه ی شعر

                                                                       میان دشت غزل بی نصیب می میرد

                                                         برای اینکه شود راحت از غم آدم

                                                                      کنار حسرت گندم و سیب می میرد!

                   از اوج شاخه کلاغی سیاه می افتد

دوباره شعر سپیدی سیاه خواهد شد

                   همیشه از سر مردی کلاه می افتد

ببین که وقت سحر از میان دشت غزل

                    قطار کهنه سواران به راه می افتد

و تا به بیت چهارم رسیده ام ناگاه

                   کسی میان غزل بی پناه می افتد

که خیره می شوم و می شناسمش، آری

               دوباره یوسف کنعان به چاه می افتد

و باز کهنه تر ار ماجرای او، شاید

                      پدر دوباره به دام گناه می افتد