در چشم تو شعری پر از ایهام مانده

                یک داستان کهنه ی بی نام مانده

در قلب من یک گور سرد دسته جمعی

                           از آرزوهای دل ناکام مانده

پاهای من سست است و می لرزد دل من

                    هرچند تا دیدار تو یک گام مانده

با لحن لرزان می زنم فریاد:صیاد!

                این آهوی دلسوخته در دام مانده

پیدا نخواهد شد طلوع صبح ، آری

     آن سو تر از این شب که بی فرجام مانده

این سوی تر یک آشنا در کنج سلول

                 چشم انتظار ساعت اعدام مانده

ای کاش چشمت آخر این قصه می شد

               این داستان کهنه ی بی نام مانده

مادرم، سلطان قلبم ، اي برکت افزاي زندگيم ! (متن کامل)

واژه ی بانو در زبان ایران کهن به شکل «رتیا باگیانو» (پرتو الهی/نور خداوندی) بوده است . این ترکیب و مفهوم زیبا ، خود بیانگر والایی مقام زنان به ویژه در ایران باستان است . نوشتن و سخن گفتن در این باره مجالی بیش از این می طلبد تا بتوان از هر دری سخنی گفت و هر باغی گلی چید تا حق مطلب ادا گردد . به مناسبت این روزهای فرخنده نوشتاری از آقای محمدرضا شکراللهی تقدیم شما بزرگواران می دارم . . . بویژه که در روزهای اخیر ، پایان نامه کارشناسی ارشد ایشان به عنوان اثر برگزیده دانشجویی کشور انتخاب شده است . برای خواندن تمامی نوشته ، متن کامل را کلیک کنید .   

روزت مبارک.امروز، روز توست. از تو گفتن و براي تو نوشتن ، قلمي توانا و هنري بيتا مي‌خواهد که شرمگينانه، من فاقد آنم.

تو بزرگتر و پرشکوهتر از آني که قلم شکسته‌ي چون مني،ياراي صعود به‌بارگاه آسماني‌ات را داشته باشد و فخر خاکساري درگاهت،رفيعتر از آن است که بتوانم از لذت اغوايش دل بکنم. آه چه‌کنم که بضاعت بيان حقشناشي سزاوارنه‌ات را ندارم.انديشه قاصرم و قلم الکنم ناتوانتر ازآن است که بتواند فرشته‌ي چون تويي را بستايد يا به اداي تکليف چشمه‌اي از درياي حق والاي مقامت بشايد. چه‌کنم که توشه‌اي بيش ازاين در چنته ندارم.پس سخاوتمندانه همين دلواژه‌هاي سترون و نارسم را بپذير و هماي سعادت ستايشت را بر شانه‌هاي لرزانم بنشان. بزرگوارانه مباهات پذيرش تبريک و تحسينم را از من دريغ مدار و ظل مرحمتت را از سر بي‌سايه‌بانم برنگير. من امروز، فاخرانه، مي‌خواهم از مقامي سخن بگويم که زيباترين و دلاراترين مفاهيم قاموس تمام ابناي بشر از ازل تا ابد،ملهم از روح اهورايي و جايگاه فرشته گونه‌ي اوست. مدار روح انگيزترين گلواژه‌ها در زيباترين نوشته‌ها، شعرها، قصه‌ها، سرودها، سخنوريها و همه هنرهاي عالم بر محور خورشيد فروزان او مي‌چرخد. ستاره‌هاي عالي‌ترين کهکشان مفاهيم انساني، از تلالووي شمس وجود او چشمک مي‌زند. اي اسوه مهر و وفا: براستي چگونه مي‌توان از عالم و آدم سخن گفت، اما از سمبل همه زيبايهايش يعني فرشته‌اي چون تو، جفاکارانه،روي برتافت.چگونه مي‌توان طبع لطيف انسان و سجاياي عالي‌او را بازشناخت،اما دل در گرو تو نداد.چگونه مي‌توان پاکترين و باشکوهترين خصايل انساني را واگويه کرد اما تابش چشم نواز مهپاره رخسار تو را از پس آن نديد.اصلا" چگونه بدون الهه هستي بخش وجودتو بايد دل باخت، رسم عاشقي آموخت، دلداري پيشه کرد،رسم پاکبازي و مهرورزي فراگرفت ، رفيق توفيق شد،گوهر حياء‌را باور کرد،ارج شرف و قناعت و وفاداري رااندازه گرفت، زنگار جسم و روح را شست و راز روح پرنياني آدمي در شاخسار دلاويز گلستان خلقت را فهميد؟ اما انصافا" با اينهمه احسان و جايگاه والامرتبه‌اي که داري، ظلمي هم که بر تو رفته است، مرز ندارد.

خجسته زادروز اسوه زن امروز ، یاس پیامبر و دردانه آفرینش 

حضرت فاطمه زهرا

روز بزرگداشت مقام مادر و آغاز هفته زن را به همه ایرانیان

به ویژه مادران و بانوان این مرز و بوم شادباش می گوئیم .

آه ای شریعتی !

تیرماه 1380 دوست عزیزی به نام آقا مجتبی شعر زیر را که برگرفته از سروده ی « نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد ؟» زنده یاد دکتر شریعتی است ، برای چاپ در مجلّه رنگین کمان – که به سردبیری خودم چاپ می شد - به بنده سپرد و پس از چاپ ، زمزمه ی دوستان شد .

 به یاد معلّم شهید انقلاب که به قول سهیل هنوز پس از گذشت سه دهه ، دکتر و اندیشه ها و دغدغه هایش را نشناخته ایم ، به یاد روزهای غربت ( و روزهای سیاه تهمت ها و اجحاف ها ) . . . روزگاری که در دو رژیم تکفیر شد و روزهایی که رسانه ملّی صدا و تصویرش را سانسور کرد ؛ ولی نتوانست نام و یاد و اندیشه اش را سانسور کند ، و روزگاری که کسانی چون حمید روحانی زیارتی بر او تمتها بستند و کتابها در تخریب دکتر مظلوم و روشنگر نوشتند ، شعر مجتبای عزیز را با هم می خوانیم و به روان پاک و بلند مولایمان علی بزرگ و مرادش شریعتی شهید که عمری با نام علی سربداری ، ع- سبزواری ، ع- مزینانی و . . . نوشت و سرود و زندگی کرد سلام و درود می فرستیم . 

             آه ای شریعتی . . .

آه ای شریعتی !             آه ای شریعتی!             

روشنگر زمان              سوزان بی امان

آموزگار درد                عمرت همه نبرد

فانوس راه ما                 دیرینه آه ما

آه ای سپیده دم !             در ما دمی بدم

ای قلب پر تپش            ای روح پر عطش

ای کاش بود تو              خاک وجود تو

می گشت سوتکی           در دست کودکی

تنها نه دست آن             دستان نسلمان

تآهنگ سوتکان           می دادشان تکان