دوستان خوب سلام . . . در این روزگار کسالت ، روزهای گرفتاری ، لحظات غربت و درد ، ناخودآگاه یاد روزهای خوب کودکی افتادم . روزهای خوشی ، شادی و نشاط ، آزادی ، بچگی و بازی و مدرسه .

یاد باد آن روزهای مدرسه  

  یاد باد ایام سبز کودکی   

یاد باد آن آرزوهای قشنگ

  آرزوهای بزرگ کوچکی    

           * * *

  روزهای اولین مدرسه

شادمان بودیم ودل بیتاب بود

اولین درسی که ما آموختیم

واژه ی نمناک و خیس آب بود

              * * *

بعد از آن یک واژه ی زیبای خوب

دیده شد در صفحه های یک کتاب

      واژه ی زیبای بابا بود آن

      واژه ای پرنورتر از آفتاب

                * * *

  درس های آب و بابا خوب بود

درس هایی خوب و در دل ماندنی

    در میان خاطراتم جا گرفت

درسی از جنس نسیم و روشنی

سلام . . . می خواستم با یه شعر آپ کنم . ولی قصه ی تلخ صبای پدر بدجوری متأثرم کرد . آخه ما ایرانی ها ، ما بنی آدم اعضای یک پیکریم و درد دیگران درد ما هم هست . مگه می تونیم از محنت دیگران بی غم باشیم ؟

دوستان سلام

نکته ی اول اینکه تصمیم گرفته ام بی حرف پیش ، وبلاگ را هر هفته یا(حداکثر) دوهفته یکبار پنجشنبه ها به روز کنم . امیدوارم دوستان ضمن همراهی ، نظرات خوبشون را دریغ نکنن . 

نکته ی دوم : یکی از دوستانی را که خیلی وقت بود ندیده بودمش بعد از مدت ها دیدم و بعد از حال و احوالپرسی ، مطابق معمول رسم ایرانی ها رفت توی جاده خاکی سیاست . گویا غزل مثنوی وطن را که توی کتاب تاریخ ریز (زرین شهر)  چاپ شده بود خونده بود و شروع کرد به بحث و گیر داد به چند بیت آخر شعر که با کلمه سبز مانور دادی و منظورت جنبش سبزه و . . . گفتم یا خدا بنده را کوررنگ کنه یا شما را بینا !

نکته ی سوم : یکی از مسئولین محترم دولتی طی دیداری به مثنوی خزان که در یکی از نشریات محلی چاپ شده بود اشاره کردند و ضمن تاکید بر خیلی بودار بودن آن ، به غزل مثنوی وطن هم ایراداتی سیاسی(!) وارد نمودند . ما هرچی در مورد اخوانیه و اینکه یادی از دوستان قدیم کرده ایم و تاریخ سرودن شعر و بی ارتباط بودنش به جنبش سبز گفتیم ظاهرا افاقه ای نکرد .

نتیجه گیری اخلاقی و . . . اینکه بنده نه سیاسی هستم و نه از سیاست خوشم می آید . به لحاظ سیادتم شاید رنگ سبز رنگ مورد علاقه و مورد توجهم باشد ، ولی دیری است پرهیز از مدح چپ و راست را سرلوحه کار و رفتارم قرار داده ام . از توجه دوستان و مسئولان به نقد ادبی هم سپاسگزارم . فقط خواهشمندم با عینک سیاسی به آفریده های هنری اهالی فرهنگ و هنر ننگرند . ضمن آوردن بیت هایی از سروده های این کمترین ، پیشاپیش امیدوارم سایر سروده های بنده رامشمول این قواعد نشمارید .  

      ۱- ابیات پایانی مثنوی خزان(۲۶/شهریور/۸۵) :           

                  . . . ناگهــان تا بــاد پاییـــزی وزید       هرکسی درگوشه  عزلت خزید

                       شد خزان اما بهاران می رسد        باز فصل سبز ایران می رسد

                       خامه ها و نامه ها و چامه ها       بوستا ن و حافظ و شهنامه ها

                       می سد تا باز آبـــادش کنــــد       از خـــــزان جــــور آزادش کنـــد

       ۲- ابیات پایانی غزل مثنوی وطن ( بهمن۸۷ ) :

                     آشنا چون ز دوست خواهش کرد        یادی از اهل دین و دانش کرد

                     خامـه  و چامـه رهـن این میهـن         می دهد سر برای مام وطـن

                     تا ابد نـام نیک ایـــــران سبـــــز          خانه و کشــور دلیـران سبــز

       ۳- ابیاتی از غزل آن شب ( ۱۲/اردیبهشت/۸۱) :

         از محفل اندیشه وقتی باز می گشت     در نیمه شب آماده پرواز می گشت

  . . .  در محفل اندیشه های سبز آن شب   ای کاش قلبم بود تا همراز می گشت

* درصورت وجود حوصله کافی و تمایل دوستان ، اشعار بطور کامل در وبلاگ قرار می گیرد .

 با سلام و سپاس از همراهی ها و نظرات شما گرامیان . اگرچه چندی از دوسالگی این سروده می گذرد ، با این حال بر خود بایا دانستم  آن را پیشکش وجود دوستان کنم . . . امید که بر دل نشیند :

گیسـوان سبـز نخــل

غرق رقص دست باد

خانه های نیمه ساز

مردمـــان نیمـه شاد

                              خوشه های سبز و سرخ

                               زیــــــر نـــــــور آفتـــــاب

                              بچـه هــای کــارگــــــــــر

                              تشـنــــــــه ی زلــال آب

مردهــــای ملتهـب

خوشه چین انتظار

چهره  زنان عبوس

بی قــرار و داغــدار

                           جای خنده هــــرکجـــا

                           خاک سرد ماتم است

                           این دیـــار غـرق غـــم

                           شهر مرده  بــم است

می شود ولی ز نـو

شهــر زنـده ای دگـر

شهر بم پر از نشاط

نخـــل ها پر از ثمـــر

        بم - ۱۳۸۶

دوسال ازسکوت استاد بی مدعای شعر و شعور ، زنده یاد تیمسار بهمن کرمی (خاک) می گذرد . هرچند متولیان و به ویژه نشریاتی که از آنان توقع می رفت یادی از آفریننده اثر حماسی و ماندگار شاهدنامه ، رویای صادقه و دیگر آثار گرانسنگ ادبی نکردند و چونان زمان حیاتش بر مظلومیت او افزودند ، ما یادش را گرامی داشته و به انتظار روزی می نشینیم که همگان بدانند او که بود ، چه سان زیست و چه سان رفت ؟  

امشب دلم تا انتهای پهنه ی فریاد رفته                

                            تا بیکران بی کسی و ناکجاآباد رفته

گلواژه های شعرمان رنگین تر از پاییز            

               «گلهای سرخ عاشقی پرپر شده بر باد رفته» 

بعد از تو ای خاک خدایی ای سخنور مرد        

                       آیین شعر و داستان شاعری از یاد رفته

ای داور دیوانی و ای دانشی استاد بنگر           

                   بر ما زدست دادگر صد ناحق و بیداد رفته

کو همصدایی روشن و همداستانی پاک همچون تو؟    

                «گویی همه فریادها با کاوه ی حداد رفته»

                                                                ما بی تو دلتنگیم مشتاق غزل ، شعر حماسی   

                                                                        «بازآ و در پیشم نشین ای از برم ناشاد رفته»

                                                              با رفتن تو آشنا هم بی نشان از خویشتن شد       

                                                                      شیرین به کامش تلخ شد همراه با فرهاد رفته

* مصرع های داخل گیومه تضمین از استاد بهمن کرمی است .

                          میان کوچه ی غم بیقرار می گرید

به خواب دیده ام از شهر عشق خواهم رفت

                 و چشم خیس تو چشم انتظار می گرید

زمین گرفته ، زمان خفته ، آسمان ابری

                       و دل به سوگ غزلواره زار می گرید

در انتهای غزل ، بر فراز قله ی شعر

                       طلوع قافیه ها شرمسار می گرید

به زخم کهنه ی شب مرهم نوازش باش

                 به خواب دیده ام امشب بهار می گرید